تنظیمات متداول دوربین برای مبتدیان

10 / 10
از 1 کاربر
« بازگشت به لیست مقالات | شنبه 14 دی 1398 در ساعت 17 : 15 دقیقه | نظرات کاربران ( 0 )

تنظیمات متداول دوربین برای مبتدیان

بسیاری از عکاسان مبتدی غالباً نمی دانند که از چه تنظیمات دوربینی باید استفاده کنند تا با تجهیزات فعلی خود به بهترین نتیجه ممکن برسند. در حالی که هیچ قانون مشخصی برای تنظیمات دوربین وجود ندارد که در هر محیط به خوبی کار کند, متوجه شده ام تنظیماتی وجود دارد که من شخصا روی هر دوربینی که استفاده می کنم, آن را به کار می گیرم, که برای همه برند های موجود در بازار قابل استفاده است. این تنظیمات "پایه" هستند که من در ابتدا آن ها را تنظیم می کنم و پس از انجام آنها، به ندرت دوباره سراغ آنها می روم. علاوه بر این، حالت های خاصی وجود دارند که روند گرفتن تصاویر را آسان تر یا سریع تر می کنند، به خصوص برای کسانی که تازه شروع به کار کرده اند. بیایید با دقت بیشتری به این تنظیمات بپردازیم!

راه اندازی دوربین

اول, بیایید تنظیماتی را بررسی کنیم که در هر دوربین دیجیتال مدرنی قابل استفاده است. شما باید بتوانید تمام تنظیمات مشخص شده زیر را بیابید, زیرا آنها کم و بیش در برند ها و مدل های مختلف وجود دارند:

کیفیت تصویر: RAW

ضبط:RAW  فشرده سازی به صرفه (در صورت وجود)

تراز رنگ سفید: خودکار

کنترل تصویر / سبک تصویر / سبک خلاقانه / شبیه سازی  فیلم: استاندارد

فضای رنگ: sRGB

کاهش نویز نوردهی طولانی: روشن

کاهش نویز ISO بالا: خاموش

D-Lighting فعال / DRO, HDR, اصلاح لنز (کنترل تصویر, کنترل انحراف رنگی, کنترل تحریف و ...): خاموش

موارد فوق مهمترین تنظیمات دوربین هستند. اول، شما همیشه با انتخاب فرمت مناسب فایل، که RAW است، شروع می کنید. اگر گزینه ای برای انتخاب فشرده سازی RAW وجود دارد ، همانطور که در اینجا توضیح داده شده است ، همیشه فشرده سازی به صرفه را انتخاب کنید، زیرا این کار میزان فضای شما که توسط فایل های RAW پر شده است را کاهش می دهد. در حالی که مواردی از قبیل "کنترل تصویر" برای تصاویر RAW اهمیتی ندارد (آنها فقط بر نحوه ظاهر شدن تصویر در LCD دوربین شما تأثیر می گذارند), بهتر است بدون تنظیم مواردی مانند Sharpening, کنتراست, Saturation و ... که برای عکاسی با فرمت JPEG کاربرد دارد, از یک مقطع استاندارد پیروی کنید.

در مورد فضای رنگ و تراز رنگ سفید نیز همین است, شما نیازی به نگرانی هنگام عکسبرداری با فرمت RAW ندارید، زیرا می توانید بعداً آنها را تغییر دهید. مگر در مواردی که می دانید چه کاری می کنید, "کاهش نویز نوردهی طولانی" را روشن نگه دارید, زیرا روی تصاویر RAW شما هنگام عکاسی با نوردهی طولانی تاثیر می گذارد (اگرچه مقدار زمانی که برای گرفتن عکس لازم است دو برابر می شود). اصلاح لنز, بهینه سازی محدوده پویا و گزینه کاهش نویز داخلی نیز باید خاموش شود, زیرا برای بهبود کیفیت تصویر RAW شما هیچ کاری نمی کنند.

هنگامی که موارد فوق را در دوربین خود تنظیم کردید, زمان آن رسیده به مواردی که هنگام گرفتن عکس مهم است توجه کنید.

بهترین حالت عکسبرداری دوربین

در حالی که برخی از عکاسان معتقدند که بهتر است همیشه در Manual Mode عکاسی کنید تا کنترل کاملی روی دوربین شما داشته باشد ، من با آن مخالفم. با توجه به اینکه هنگام محاسبه یک صحنه و نوردهی یک سوژه دوربین های مدرن بسیار فوق العاده هستند, دلایلی بسیار کوچکی وجود دارد تا در حالت دستی عکسبرداری کنید, بنابراین چرا در عوض یکی از حالت های نیمه خودکار دوربین را استفاده نکنیم؟

برای مثال, من شخصا 90% اوقات از حالت اولویت دیافراگم استفاده می کنم, زیرا فوق العاده است و به من کنترل کامل را نه تنها روی دیافراگم دوربین, بلکه روی روشنایی تصویرم می دهد. اگر دوربین تصویر را روشن تر از آنچه من می خواهم بگیرم, به سادگی از دکمه جبران نوردهی برای تنظیم نوردهی و تغییر آن به حالت مورد علاقه ام استفاده می کنم:

اگر متعجبید که آیا فیلمبرداری درهر یک از حالت های صحنه در دوربین شما (مانند ماکرو, ورزشی, آتش بازی و ...) خوب است یا نه, به دلایل زیادی من از استفاده از این حالت ها منصرف می شوم. دلیل اصلی این است که چنین حالت هایی نه تنها بین تولید کنندگان دوربین های مختلف بلکه مدلهای مختلف نیز تفاوت زیادی دارند. بنابراین اگر یاد بگیرید چگونه از یک حالت صحنه خاص روی یک دوربین استفاده کنید و تصمیم بگیرید در آینده به یک مدل جدید تر ارتقاء بدهید, ممکن است قادر به پیدا کردن همان حالت صحنه روی دوربین دیگر نباشید. همچنین این نکته مهم است که بیشتر مدل های دوربین سطح بالا و حرفه ای حتی حالت های صحنه را ندارند.

بهترین حالت فوکوس خودکار

شما همیشه باید مطمئن باشید که بسته به چیزی که از آن عکاسی می کنید, در بهترین حالت فوکوس خودکار عکس می گیرید. برای مثال, اگر از یک سوژه ثابت عکاسی می کنید, شاید بخواهید از حالت Single Area Focus استفاده کنید (همچنین به عنوان "Single Area AF", "One Shot AF" یا ساده تر "AF-S" نیز شناخته می شود), همچنین اگر سوژه ای که در حال عکاسی هستید در حرکت است, باید از حالت Continous / Al Servo Focus استفاده کنید, زیرا می خواهید دوربینتان به صورت فعال سوژه را ردیابی کنید.

برای آسان تر کردن کار برای مبتدیان, تولید کنندگان دوربین گاهی اوقات حالت هیبریدی را اضافه می کنند که به صورت خودکار, بسته به سوژه شما که در حال حرکت باشد یا ثابت, بین حالت های Single Area Focus و Continous / Al Servo Focus تعویض می کند. این حالت هیبریدی, که به عنوان "AF-A" در نیکون و "AL Focus AF" در دوربین های کنون نیز شناخته می شود, می تواند برای مواقعی که تعویض بین حالت های AF-S و AF-C برایتان سخت بود یک حالت فوکوس خودکار عالی به عنوان پیش فرض باشد.

بعضی از دوربین ها همچنین دارای حالت "Auto AF" هستند که به کل صحنه نگاه کرده و سعی می کند بر نزدیکترین سوژه یا سوژه دیگری که دوربین فکر می کند مهم است، فوکوس کند. من  به بیشتر مبتدیان توصیه می کنم از استفاده از چنین حالت هایی خودداری کنند، زیرا بهتر است با جابجایی نقطه فوکوس خود به مکانی که دوربین شما باید روی آن فوکوس کند, کنترل کامل را در دست بگیرید. شما می توانید با جابجایی به حالت تک نقطه ای AF-Area، همانطور که در حالت توضیح فوکوس شرح داده شد، این کار را انجام دهید. وقتی که یک نقطه فوکوس در منظره یابتان دارید, می توانید نقطه فوکوس را داخل فریم روی سوژه یا منطقه ای که دوست دارید حرکت دهید, یا سوژه را به نقطه فوکوس ببرید:

بهترین حالت اندازه گیری

در حالی که دوربین شما ممکن است چند حالت اندازه گیری متفاوت مانند Spot Metering, Center-Weighted Metering و Matrix / Evaluative Metering دارد, برای بیشتر موقعیت ها بهتر است حالت پیش فرض را روی Matrix / Evaluative Metering قرار دهید, زیرا کل صحنه را حساب کرده و معمولا برای نوردهی سوژه های شما بهتر عمل می کند.

بهترین دیافراگم لنز

دیافراگم لنز نه تنها بر چگونگی جداسازی سوژه شما از پیش زمینه و منظره جلو تأثیر می گذارد، بلکه بر میزان نور در لنز شما نیز تأثیر می گذارد ، بنابراین باید مراقب باشید که در شرایط مشخص از چه دیافراگمی استفاده می کنید. علاوه بر این، دیافراگم می تواند مواردی مانند وضوح تصویر و عمق میدان را تحت تأثیر قرار دهد، بنابراین همه چیز در مورد انتخاب بهترین دیافراگم برای سوژه و محیط عکسبرداری شما مهم است. اگر در نور کم عکاسی می کنید و می خواهید از انتقال لرزش دستتان به تصویر جلوگیری کنید, بهتر است با باز ترین دیافراگم که لنز شما آن را فراهم می کند عکس بگیرید. برای مثال, اگر با یک لنز 35mm f/1.8 عکاسی می کنید, ممکن است بخواهید در چنین شرایطی دیافراگم را روی f/1.8 نگه دارید. با این حال، اگر شما در یک چشم انداز زیبا ایستاده اید و می خواهید یک عکس شارپ از تمام منظره بگیرید, پایین آوردن دیافراگم لنزتان به چیزی حدود f/5.6 می تواند بهینه باشد.

دیافراگم اغلب با نحوه جدا کردن سوژه شما از پس زمینه همراه است، اما این تنها یکی از چندین عملکرد آن است. در مثال بالا، می بینید که هنگام عکس گرفتن در دیافراگم وسیع مانند f / 2.8 در مقابل دیافراگم کوچک مانند  f / 8، چگونه یک تصویر می تواند متفاوت ظاهر شود.

درک تأثیر دیافراگم و اینکه چه کاری می تواند در عکسهای شما انجام دهد بسیار مهم است، بنابراین من به شدت توصیه می کنم مقالات مرتبط با نوردهی و دیافراگم را بخوانید.

بهترین سرعت شاتر

درست مانند دیافراگم ، انتخاب بهترین سرعت شاتر بستگی به آنچه شما از آن عکاسی می کنید, بستگی دارد. به عنوان مثال ، اگر هدف شما گرفتن عکس رویایی از یک آبشار است ، باید از سرعت شاتر آهسته ای استفاده کنید که ممکن است چند ثانیه طول بکشد تا آب در حال گردش تار شود:

اگر می خواهید یک سوژه در صحنه تان ثابت باشد, باید از سرعت شاتر خیلی سریع استفاده کنید که کسری از یک ثانیه است:

با این حال ، در بیشتر مواقع ، بهتر است از سرعت شاتر استفاده کنید که به اندازه کافی سریع باشد تا بدون لرزش، تصاویر را ضبط کنید.

بهترین تنظیمات ISO

وقتی صحبت از ISO دوربین است ، شما همیشه بهتر است با کمترین ISO عکس بگیرید ، زیرا کمترین میزان نویز / دانه را در تصاویر شما ایجاد می کند. آخرین چیز این است که به دلیل ISO بالایی که تنظیم می کنید تصاویرتان دارای نویز می شود. درحالی که تکنیک کاهش نویز می تواند کمک کند, بهتر است در قدم اول از مویز جلوگیری کنید.

با این حال ، عکسبرداری با کمترین ISO همیشه عملی نیست ، به خصوص هنگام عکسبرداری در محیط های کم نور. در چنین شرایطی، شما باید ISO دوربین خود را افزایش دهید تا سرعت سریع شاتر شما حفظ شود تا از تاری در اثر لرزش غیر عمدی دوربین جلوگیری شود.

به یاد داشته باشید، عکاسی همیشه یک عمل متعادل بین دیافراگم، سرعت شاتر و ISO است، که به عنوان مثلث نوردهی نیز شناخته می شود. توصیه می کنم مدتی را صرف کنید تا بفهمید این سه چگونه کار می کنند و ارتباط آنها با یکدیگر چگونه است.

ISO خودکار

اگر یک دوربین دیجیتال مدرن دارید، به احتمال زیاد از ویژگی Auto ISO برخوردارید که می تواند ابزاری بسیار مفید برای یک عکاس مبتدی باشد. پس از فعال کردن ISO خودکار، دوربین شما بسته به میزان درخشان بودن موضوع و محیط شما، به طور خودکار ISO دوربین شما را تنظیم کرده و سعی می کند سرعت شاتر را روی همان درجه یا بالاتر از کمترین سرعت شاتر که شما در منو ISO خودکار تنظیم می کنید, نگه دارد. به نمونه منو های ISO خودکار چند دوربین متفاوت نگاهی بیندازید:

بعضی از دوربین های نیکون, کنون و سایر تولید کنندگان دارای منوی ISO خودکار پیشرفته هستند که که می توانند شرایط مقابل را در نظر بگیرند و امکان تنظیم "خودکار" را برای حداقل سرعت شاتر فراهم کنند، که طول کانونی لنزهای مورد استفاده را نیز در نظر می گیرد. این گزینه می تواند برای مبتدیان بسیار کارآمد باشد, زیرا کار کردن با تنظیمات دوربین را از بین می برد.

لرزشگیر تصویر

در آخر, استفاده از لرزشگیر تصویر (همچنین به عنوان SteadyShot, کاهش لرزش یا جبران لرزش نیز شناخته می شود) که توسط دوربین یا لنرز ارائه می شود را فراموش نکنید. یادتان باشد هنگام عکاسی دستی آن را روشن کرده و هنگام عکاسی با یک سه پایه ثابت آن را خاموش کنید. همچنین, ایده خوبی است دکمه شاتر را برای چند ثانیه تا نیمه فشار دهید و به لرزشگیر لنز یا دوربینتان اجازه دهید قبل از گرفتن عکس لرزش تصویر را بگیرد. این کار پتانسیل گرفتن عکس های تار را کم می کند.

ارسال نظر

نام شما :
ایمیل :
تلفن تماس :
متن پیغام :
نمایش همه
علاقه مندی ها ()